جای مهربانی کمی خشمگین باش

گر نمیتوانی ، بی خیالِ مطلق باش

این چه آیینی ست که تو داری

به دستِ مهر هر روز به خاکم میسپاری

دلم

مرا دگر توانِ زخم بستن نیست

کمی به خود آی

جهان،جهانِ مهر ورزیدن نیست

به گوشه ای ازلت کن

که یاری هم مسلکان نیست

روز های اولِ جدایی هنوز باورت نمیشه که

واقعا رفته. کلنجار میری با خودت و خاطراتت

اما

یواش یواش با هزاران هزار تیکه از قلبِ پاره پاره ات

رفتنش رو حس میکنی

و یکدفعه به خودت میای و میبینی

اوناییکه رفتن واسه خودشون زندگی ساختن

ولی تو

در کلبه ی تنهایی خویش بس نشستی

آدمِ خوب وقتی میدانی که نمی مانی

چرا می آیی؟؟؟

این دنیا یک زندگی عاشقانه به من بدهکار است

من و تنهایی شب و گریه قلب و شکستن محبت و بی وفایی تا ابد در آغوش هم خواهیم ماند با وفاتر از تمام حرف های عاشقان قلابی تا ابد